Eenzame asielzoeker Tobal maakt indruk

Hoe ervaart een vluchteling zijn landing in Nederland? Acteur George Tobal liet dat woensdag 4 maart in de Plantagekerk indringend zien en vooral ook voelen. Het ongemak als je elkaars taal niet spreekt, en aan de andere kant de overkill van hulpvaardige vrijwilligers en instanties. Een asielzoeker wórdt geleefd…
De voorstelling was een initiatief van de Plantagekerk, die tegengestelde groepen Harderwijkers wil verbinden, zoals eerder rond thema’s als Gaza en jongerenhuisvesting. In een boeiende monoloog nam Tobal zijn bewust chaotisch geplaceerde publiek mee. Onder de circa 80 aanwezigen ook veel plaatselijke politici, zij beslissen straks hoe nu verder met een AZC. Knap dichtte hij toeschouwers een denkbeeldige rol toe als buur, taalmaatje, casemanager of formulierenbrigade en ging met hen in gesprek over zijn ervaringen. Eindelijk na jaren een eigen woonruimte. Bij verkoopster in de bouwmarkt is vooral angstig voor hem, een beveiliger werkt hem de zaak uit. Zijn door goedwillende Nederlanders gemeubileerde woning blijft toch ‘leeg’ als niemand ingaat op zijn uitnodiging voor een housewarming. Dat wordt wekenlang zelf je zelfbereide feestmaal opeten. De taart deelt hij in het park met een Oost-Europese arbeidsmigrant zonder werk en dus zonder onderdak. Als getalenteerde schrijver kan hij zijn verhaal niet kwijt en vult hij zijn week en zijn hoofd met werk als fietsenmaker en kopzorgen om al die opdrachten en opleidingen waarmee Nederlanders hem goedbedoeld overspoelen.. De asielzoeker niet als medemens op zoek naar veiligheid, maar als hulpproject.
In het nagesprek legde Seyda Karaaslan (Turkse moskee) de vinger op de pijnlijke plek: het asielbeleid laat voor de emoties van de ontheemde individu geen enkele ruimte.’ George Tobal: ‘Het protest tegen het beleid is veranderd in een protest tegen de mens.’