Het went – maar langzaam

Wat kost het je om dit oude huis te verlaten,wat zul je missen? En wat wil je uit dit huis meenemen naar ons nieuwe huis? Deze vragen stonden in maart centraal tijdens gemeenteavonden in de Veldkampkerk en de Nieuwe Kerk. Op beide bijeenkomsten ging het over het project ‘Handen inéénslaan’, een onderwerp dat de gemoederen bezig houdt. Al kwamen er niet meer deelnemers dan de circa zestig die op gemeenteavonden gebruikelijk zijn. Het is niet te hopen dat anderen denken dat dit wel overwaait, de financiële cijfers spreken andere taal, en nog voor de zomer wil de Algemene Kerkenraad knopen doorhakken. De onzekerheid moet niet langer duren dan nodig is.

Op beide wijkavonden was er naast twijfel sprake van constructief meedenken. De gedachte aan inschikken in één, twee of drie gebouwen begint langzaamaan te wennen. Ook groeit het beeld welke kansen het meer schouder-aan-schouder optrekken onze Protestantse Gemeente biedt. De verschillende hoofdstromingen binnen onze gemeente verdwijnen niet, daarover zijn onze voorgangers het inmiddels wel eens. Hun rapport met een theologische beschouwing van het Handen Inéénslaan hopen we binnenkort in dit blad te kunnen publiceren. Dichter bij elkaar levend kunnen we elkaar vast ook wel verrijken, bijvoorbeeld door de keur aan doordeweekse activiteiten die onze Protestantse Gemeente aanbiedt.

Huis of thuis
Opvallend bij de avond op 21 maart in de Nieuwe Kerk was dat bijna niemand in de gespreksgroepjes aangeeft in de eerste plaats het kerkgebouw te gaan missen, niet het gebouw op zich is voor diverse gemeenteleden het belangrijkste. De opgebouwde gemeenschap te zullen gaan missen, dat vrezen diverse aanwezigen wel. Zoals iemand het uitdrukte: het gaat niet om het huis, maar om het ‘thuis’.

Een soortgelijk beeld leverde de avond op 8 maart in de Veldkampkerk op. Men voelt zich in dit proces samen op weg, de één een beetje verder dan de ander. De één vol vertrouwen, de ander met twijfel. De één kan al overgaan tot ‘bouwen’, een ander heeft nog tijd nodig om ‘afscheid’ te nemen. Of, zoals een van de aanwezigen het formuleerde, “Er is één letter verschil; voor mij is het nu nog geen tijd om te bouwen maar om te rouwen.” En daarvoor mag en moet zeker ruimte zijn.

Een totaal afscheid mag het niet worden. Onder een ander dak (of daken, in twee van de scenario’s) zullen we vertrouwde en voor ons waardevolle zaken meenemen. Genoemd in de Nieuwe Kerk werd de oecumenische wijze van kerk zijn, de rol van de predikanten daarin en de vernieuwende en open manier van kerk zijn en naar buiten treden, zeg maar de identiteit van de wijkgemeente Nieuwe Kerk. Daarbij spelen ook liedcultuur en liturgie een belangrijke rol, de verschillende vormen van eredienst, de 40-dagencyclus, het doopproject en de meditatiegroepen. Maar ook heel tastbare zaken zoals het grote kruis, de gebrandschilderde ramen, en de liturgische bloemschikking. In de Veldkampkerk hecht men onder meer ook aan het grote glas-in-loodraam met Zuiderzeevissers bij de tekst van Mattheüs: ‘Ik zal u vissers van mensen maken’.

Zorg was op beide avonden ook merkbaar: over de moeite en pijn wanneer mensen niet meeverhuizen naar het nieuwe huis. Zij zouden gemist worden. Daarom is het belangrijk om misverstanden op te lossen en te voorkomen.

Misverstanden zijn er nog, dat werd duidelijk. Onder gemeenteleden leven er uiteenlopende verwachtingen en gissingen. Helderheid kan er pas komen als de Algemene Kerkenraad zijn ‘voorgenomen besluit’ neemt. De AK wacht op de Projectgroep die eind mei met voorstellen moet komen.
Duidelijk werd op beide gemeenteavonden ook dat samen praten helpt bij het verwerken van de onafwendbaar op ons afkomende veranderingen. De Projectgroep heeft daarom inmiddels ook de Plantagewijk en de Stadsdennenwijk geadviseerd de op handen zijnde veranderingen op een gemeenteavond te bespreken. In de Nieuwe Kerk is inmiddels geconcludeerd dat één avond praten niet genoeg is: voor woensdag 18 april staat daar een vervolgavond in de agenda.

Aan alle gemeenteleden van de Protestantse Gemeente is het, hun gedachten en moeiten op zulke bijeenkomsten te uiten. Praten is goed in elk veranderingsproces. En het voorkomt dat de AK en de wijkkerkenraden hun geluid over het hoofd zien.